W mojej pracy jako celebranta świeckich ceremonii pogrzebowych dość często spotykam się z prośbami o dodanie pewnego metafizycznego akcentu, który wykracza poza materialne postrzeganie rzeczywistości. Ceremonia pogrzebowa, choć jest symbolicznym pożegnaniem, nie oznacza, że nasze zobowiązania czy uczucia względem bliskiej osoby ustają.
Zaplanowanie własnej ceremonii pogrzebowej to akt dojrzałości i odpowiedzialności, który, podobnie jak napisanie testamentu, pozwala wziąć kontrolę nad ważnym aspektem życia – końcowym pożegnaniem.
Ceremonia pogrzebowa odbywająca się poza kościołem ma równie głębokie znaczenie, jak tradycyjna ceremonia religijna. Może to być sposób na oddanie hołdu zmarłemu zarówno na cmentarzu komunalnym, jak i w otoczeniu, które było dla niego szczególnie ważne za życia, takim jak ulubiony park, ogród, czy nad brzegiem morza.
Śmierć bliskiej osoby to moment, który zmienia nasze życie na zawsze. Strata przynosi smutek, ból, a często też poczucie zagubienia. Najtrudniej jest tym, którzy zostają – to oni muszą zmierzyć się z rzeczywistością bez ukochanej osoby u boku. Dla niektórych osób wsparcie w tych chwilach pochodzi z wiary i przynależności do kościoła lub związku wyznaniowego. Co jednak z tymi, którzy, choć szanują chrześcijańskie wartości, nie mają oparcia w instytucji religijnej?